بازگشت به صفحه پیشین

    در باره انتشار "قارانقوشلار"

   نخستین شماره گاهنامه «گونش» (آفتاب) که اخیرا با نام «قارانقوشلار» (پرستوها)در تهران منتشر شده است، شامل نوشته هایی درباره جنبش روشنفکری آذربایجان در دهه های 40 و 50 است که  «دیلماج» وعده انتشارشان را داده بود و توقیف مجال «وفای به عهد» نداد.  محور بخش عمده مقالات «قارانقوشلار» نوشته هایی درباره محفلی از روشنفکران چپ آذربایجان – بویژه تبریز- است که صمد بهرنگی، بهروز دهقانی و ... سمبل آنند. نوشته های م.ا. مؤید، رحیم رئیس نیا، بهروز دولت آبادی، م.ر. حکم آبادی، ح. فراهتی، اصغر جیلو، مسعود اورنگ، شهرک، علیرضا صرافی، محمد قاراداغلی، مسعود آذر، مهدی پناهی و... هرکدام از زاویه ای به این بخش از تاریخ مان پرداخته اند. گفته شده است که این موضوع دوام خواهد یافت و  «قارانقوشلار» آغازگر این مبحث جالب و زیبا از تاریخ تلاشهای ما و هستی معنوی ماست. بی صبرانه چشم براه شماره های جدید گاهنامه هستیم و امیدواریم دست اندرکاران نشریه با همین وسعت نظر به این کار خوب ادامه دهند.

   فرصت را مغتنم شمرده، در کنار این سپاس، حیرت و انتقاد  خود را از چاپ شعر دو صفحه ای آقای سعید مغانلی بیان می کنیم. این سروده با جهان بینی حاکم بر مجموعه یاد شده سازگار نیست و بجای برخورد دموکراتیک به مسئله ملی، برخورد نژادپرستانه بدان، بجای تولرانس در برابر اندیشه های متفاوت، جبهه گیریهای دشمنانه و خشونت آمیز، بجای برخورد اندیشه ورزانه و آموزنده از تاریخ، برخورد طلبکارانه و هوچی گرانه بدان و... بخشی از جهان بینی شعر فوق را تشکیل می دهد! که این خود ناقض غرض گرداورندگان نشریه است. به اعتقاد ما، مبارزه با شووینیزم با سلاح شووینیستی ممکن نیست! مبارزه در راه حقوق ملی- دموکراتیک،  فقط  از راه دموکراتیسم ، فقط با شیوه های دموکراتیک میسر است. هر آنجا که راه و شیوه بطور مستمر غیر دموکراتیک و غیر انسانی شد، هدف نیز غیر دموکراتیک است و برای مبارزان حقوق انسانی ناپذیرفتنی. کامیابی کوشندگان گونش را آرزومندیم.